Το θέατρο ταξιδεύει στα βάθη της Ινδίας

Οι ρίζες του ινδικού θεάτρου χάνονται μέσα στα βάθη των αιώνων. Λέγεται ότι αναπτύχθηκε πολύ πιο μετά από το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το ινδικό θέατρο βασιζόταν περισσότερο στη μίμηση και στο χορό. Ο ηθοποιός με χορευτικές κινήσεις εξιστορούσε το θεατρικό έργο αλλά και υποκρινόταν δύο αλλά και περισσότερους πρωταγωνιστές με τις εκφράσεις του προσώπου του και με τη γλώσσα του σώματος.

Η θεματολογία ήταν κυρίως θρησκευτική και η αναπαράσταση ήταν η δύναμη των θεών και η μάχη των ανθρώπων για επιβολή, εξουσία, επικράτηση με κάθε κόστος. Η φύση ήταν ένα στοιχείο που προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν για να διδαχθεί το κοινό την ισορροπία και την αγάπη. Η λατρεία για την φύση φαίνεται σε πολλά λογοτεχνικά έργα της εποχής.

Ο ινδικός χορός και κατ’ επέκταση το ινδικό θέατρο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ινδικής κουλτούρας αλλά και παράδοσης μέχρι και σήμερα, περνώντας από γενιά σε γενιά. Το αρχαίο ινδικό θέατρο ονομαζόταν σανσκριτικό. Αυτό το είδος θεάτρου άκμασε την περίοδο που η Ινδία βρισκόταν σε περίοδο ειρήνης. Τα θεατρικά αυτά ήταν υπό μορφή ύμνων, ενώ την περίοδο αυτή γράφτηκαν αρκετά έργα.

Η Kutiyattam είναι το είδος του αρχαίου ινδικού θεάτρου που σώζεται μέχρι και σήμερα και η γενέτειρά της είναι η Κεράλα. Το συγκεκριμένο είδος θεάτρου είναι αναγνωρισμένο από την UNESCO, ενώ αναβιώνουν μέσα από αυτό λαϊκές ιστορίες και παρατηρούμε ότι η έκφραση και η συνεχής κίνηση των ματιών είναι χαρακτηριστική και σε πλήρη συγχρονισμό με τις κινήσεις του σώματος. Τα κοστούμια είναι πάρα πολύ πλούσια και οι ηθοποιοί πρέπει να παρακολουθούν τα μαθήματα αυτά με πλήρη προσήλωση και πειθαρχία για περίπου δέκα με δεκαπέντε χρόνια, ενώ η τελειοποίηση μιας παράστασης από έναν ηθοποιό μπορεί να κρατήσει ακόμα και σαράντα μέρες.

Με την κατάκτηση από το Ισλάμ, το σανσκριτικό Θέατρο αντιμετώπισε την πλήρη παρακμή, αφού απαγορευόταν η κάθε θεατρική παράσταση όπως και τα λογοτεχνικά Θεατρικά έργα. Αργότερα και αφού η Ινδία έγινε βρετανική αποικία βλέπουμε ότι ξεκινά να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο μέσα από το θέατρο, ενώ παράλληλα γίνεται και πιο γνωστό το είδος θεάτρου σε ολόκληρη την ήπειρο.

Έτσι λοιπόν αρχίζει ο καλλιτεχνικός κόσμος να εκφράζεται μέσα από την πολυδιάστατη επιρροή των ιστορικών γεγονότων και να εκφράζεται μέσα από τις τοπικές τους διαλέκτους εναντίον της αποικιοκρατίας. Η απόφαση των βρετανικών αρχών ήταν το Ινδικό Θέατρο να απαγορευτεί. Μετά την απελευθέρωση της Ινδίας από τους Βρετανούς, ο καλλιτεχνικός κόσμος αρχίζει και εκφράζεται ελεύθερα μέσα από το Θέατρο και την λογοτεχνία και αναβιώνουν παραδοσιακά έργα που είχαν ξεχαστεί.

Αυτό το είδος του θεάτρου δε βασίζεται τόσο στα σκηνικά λόγω των οικονομικών δυσχερειών, αλλά στον χορό, την κίνηση και την μουσική ενώ αποκαλείται ως τέχνη των ανθρώπων. Ο θεατρικός χορός γνωρίζει μεγάλη αποδοχή στις χώρες της Δύσης, ονομάζεται Μπαράτα Νατυαμ και προσφέρει ευεργετικές ιδιότητες σε σώμα και πνεύμα, αφού εναρμονίζει τις κινήσεις και χαρίζει την ισορροπία με την συνεχή εξάσκηση.

Λόγω της συνεχόμενης κίνησης σε ολόκληρο το σώμα, έχει ως αποτέλεσμα να βελτιώνει το αναπνευστικό και το νευρικό σύστημα, να ενδυναμώνει την καρδιά, να τονώνει το σώμα και να προσφέρει πνευματική και νοητική διαύγεια.