Πληροφορίες για το Αρχαίο Δράμα

Η ευημερία που υπήρχε στην Αρχαία Ελλάδα βοήθησε στην ανάπτυξη των τεχνών, οι οποίες αναπτύσσονταν συνεχώς όσο η χώρα ήταν στην ακμή της.

Το θέατρο με την κωμωδία και την τραγωδία, την σάτιρα αλλά και το σατυρικό δράμα, ήταν στις πρώτες επιλογές του κοινού. Ο Αριστοτέλης ήταν εκείνος που με τον ύμνο στην αρχαία τραγωδία ανέλυε τι ακριβώς ήταν η τραγωδία και πώς θα έπρεπε να μεταφέρεται από τους ηθοποιούς στο κοινό.

«Ἔστιν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν»

Έτσι λοιπόν, ο ήρωας έπρεπε να είναι προσεκτικά επιλεγμένος, έτσι ώστε υπάρχει πλοκή που δεν θα καταδικάζει εκ των προτέρων τον πρωταγωνιστή και θα πρέπει να είναι ένας απλός άνθρωπος με τους προβληματισμούς και τις αδυναμίες ενός θνητού.

Οι παραστάσεις της αρχαίας τραγωδίας είχαν και θεραπευτικές ικανότητες κατά τους αρχαίους. Δεν είναι τυχαίο ότι σε περιοχές όπου υπήρχαν θέρετρα κατασκευασμένα για ιατρικές θεραπείες είχαν όλες τους θέατρο, όπου σκόπιμα μπορούσαν οι ασθενείς να παρακολουθήσουν αρχαία τραγωδία σαν μέρος της θεραπείας τους.

Tα μέρη της τραγωδίας ήταν έξι: α) ο πρόλογος που εξηγεί στον θεατή την ιστορία που θα εκτυλιχτεί και προσπαθεί ουσιαστικά να τον βάλει στο κλίμα της Ιστορίας δηλώνοντας την χρονική στιγμή και την τοποθεσία που διαδραματίζεται η Ιστορία, β) η πάροδος που δηλαδή το τραγούδι του χορού που πάντα οι φωνές είναι σε πλήρη αρμονία, γ) το επεισόδιο δηλαδή η πρώτη επίσημη σκηνή με την αποσπασματική συνοδεία του δεύτερου χορικού, δ) το στάσιμο που δηλώνει στατικά το τραγούδι του χορού, ε) η έξοδος που δεν εμφανίζεται καθόλου ο χορός αλλά και το έργο είναι στην κορύφωσή του και στ) τέλος ο θρήνος, όπου οι ηθοποιοί μαζί με τον χορό δείχνουν την κατάληξη, και το δίδαγμα με έντονο τρόπο έτσι ώστε το κοινό να μπορέσει να ταυτιστεί πλήρως με το έργο. Το θέατρο στην αρχαιότητα αποτελούνταν μόνο από άνδρες.

Ακόμα και σήμερα μεγάλες αρχαίες τραγωδίες ανεβαίνουν στην θεατρική σκηνή, χαρίζοντας τη γνώση στο κοινό ενώ εκτιμά την αρχαία ελληνική παράδοση βλέποντας ανά τους αιώνες ότι τα ήθη σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι και τόσο διαφορετικά.

Η αρχαία τραγωδία είναι μία υπέρτατη μορφή θεατρικής τέχνης, που ενώνει το σήμερα με το χθες και δίνει την βάση και την τεχνική, για την εξέλιξη των άλλων ειδών θεάτρου που άντλησαν την γνώση για πολλούς αιώνες μέσα από τον σκελετό του αρχαίου θεάτρου.

Το αρχαίο δράμα αλλά και το αρχαίο ελληνικό θέατρο στο σύνολό του έχει εμπνεύσει Έλληνες αλλά και ξένους ηθοποιούς που επιθυμούν να συμμετέχουν σε αρχαίες τραγωδίες.

Σε πάρα πολλές σχολές υποκριτικής του εξωτερικού διδάσκεται το αρχαίο Ελληνικό δράμα μέσα από τα έργα των αρχαίων Ελλήνων συγγραφέων, μεταδίδοντας έτσι το θαυμασμό για την κλασσική τέχνη. Ήταν οι πρώτοι που έδωσαν τα φώτα, την δομή και τη βάση σε αυτή την τόσο εκλεπτυσμένη και πολυδιάστατη τέχνη.

Η αρχαία τραγωδία έχει μεγάλη απήχηση στη νέα γενιά, η οποία αναγνωρίζει την πολιτιστική κληρονομιά, την σπουδαιότητα και την τεράστια ευθύνη που έχει αναλάβει να μεταφέρει με την σειρά της.