Θέατρο Καμπούκι στην Ιαπωνία

Το θέατρο και η τέχνη διαφέρουν στην Ιαπωνία από εποχή σε εποχή. Πολλά από τα είδη του θεάτρου αποτελούν την συνέχεια από άλλες θεατρικές τέχνες που ξεκίνησαν σε προηγούμενους αιώνες και βρήκαν την ανταπόκριση του κοινού, ενώ διατηρούνται έως σήμερα σαν τη βάση για την κλασική παιδεία στη χώρα.

Τον 17ο αιώνα έκανε την εμφάνισή του το Θέατρο Καμπούκι. Σε αντίθεση με άλλα θεατρικά κινήματα της εποχής, το Καμπούκι αποτελούνταν από γυναίκες. Η μάσκα πλέον καταργείται και στην θέση της μπαίνουν τα έντονα χρώματα και το μακιγιάζ, καλύπτοντας την επιφάνεια του δέρματος στο πρόσωπο. Με αυτή την τεχνική δημιουργείται μία φυσική μάσκα, κάνοντας τις εκφράσεις του ηθοποιού αρκετά πιο έντονες.

Η θεατρική αυτή τέχνη, ενώ βρήκε την αποδοχή του κοινού, απαγορεύτηκε εξαιτίας της απόδοσης των θεατρικών έργων από γυναίκες. Η αιτία της απαγόρευσης προήλθε από την στρατιωτική παρέμβαση του καθεστώτος, αφού η ιδρύτρια του Καμπούκι, Izumo no Okuni, ήταν χορεύτρια σε ιερά και αυτό ήταν ανάρμοστο για την εποχή.

Το όνομα Καμπούκι, διαβάζοντας την σημασία του πάντα από αριστερά προς τα δεξιά, σημαίνει τραγούδι, χορός, ικανότητα. Είναι ένα θέατρο πρωτοποριακό για την εποχή του, αναπαριστώντας ήρωες που ήταν κόντρα στα πρότυπα της εποχής, ενώ ο τρόπος ζωής τους ήταν μη αποδεκτός από το σύνολο της κοινωνίας και πλέον οι ηθοποιοί ακόμα και για τους γυναικείους ρόλους είναι άντρες.

Οι μοντέρνοι χαρακτήρες περνούν στο κοινό τον πραγματικό τρόπο ζωής που βίωνε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η εκκεντρικότητα των ηρώων να ταράξει τα δεδομένα της θεατρικής τέχνης, που υπερίσχυε μέχρι εκείνη την στιγμή. Τα περίεργα, μοντέρνα μαλλιά και ρούχα αλλά και οι συγκρούσεις συμμοριών ως θεματολογία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά των θεατρικών αυτών έργων.

Τα κοστούμια ήταν πιο πλούσια και περίτεχνα ραμμένα και έχουν μείνει στην ιστορία του Ιαπωνικού Θεάτρου ως τα πιο ακριβά. Η σκηνή ήταν ακόμα μεγαλύτερη από το συνηθισμένο, ενώ εκτεινόταν προς το κοινό ένας κεντρικός διάδρομος. Η τεχνική των σκηνικών εξελίσσεται και για πρώτη φορά έχουμε την κινούμενη σκηνή που εντυπωσιάζει, ενώ ανάλογα με το έργο μεταφέρονται προς το μέρος των θεατών ή περνάει το έργο εναλλάσσοντας τα σκηνικά από την πρώτη σκηνή στην επόμενη.

Η τεχνική αυτή εμπνεύστηκε από τους δημιουργούς του Θεάτρου Καμπούκι και πέρασε αργότερα και στα σύγχρονα θέατρα του Δυτικού κόσμου. Το θέατρο Καμπούκι πρόσθεσε φαντασμαγορικά ακροβατικά αλλά και την αίγλη σε σκηνικά που ήταν το εφαλτήριο για τις υπέρλαμπρες παραγωγές του μέλλοντος από άκρη σε άκρη στον καλλιτεχνικό κόσμο.

Τα στοιχεία των κλασικών έργων διασκευάζονται και εξελίσσονται, ενώ πολλά έργα αργότερα εμπνέονται από την εποχή του Θεάτρου Νο αλλά και από το κουκλοθέατρο παλαιότερων εποχών.

Η λαμπερή εποχή του Θεάτρου Καμπούκι συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, ενώ αποτυπώνεται και στον σύγχρονο κινηματογράφο της Ιαπωνίας αλλά και σε γνωστές παραγωγές της Δύσης. Η παράδοση των Θεατρικών κινημάτων βρίσκεται σε πλήρη άνθιση και η ευρηματικότητά τους έχει επηρεάσει πολλές μορφές τέχνης που αποτυπώνονται στην χαρακτική, στην ζωγραφική αλλά και στα λογοτεχνικά έργα.

Το θέατρο Καμπούκι δίνει την σκυτάλη σε επόμενες γενιές, διατηρώντας την παράδοση της τέχνης, δημιουργώντας καινούργια Θεατρικά κινήματα επηρεασμένα από αυτό, με πρωτοπόρα στοιχεία.