Το θέατρο ταξιδεύει στα βάθη της Ινδίας

Οι ρίζες του ινδικού θεάτρου χάνονται μέσα στα βάθη των αιώνων. Λέγεται ότι αναπτύχθηκε πολύ πιο μετά από το αρχαίο ελληνικό θέατρο. Το ινδικό θέατρο βασιζόταν περισσότερο στη μίμηση και στο χορό. Ο ηθοποιός με χορευτικές κινήσεις εξιστορούσε το θεατρικό έργο αλλά και υποκρινόταν δύο αλλά και περισσότερους πρωταγωνιστές με τις εκφράσεις του προσώπου του και με τη γλώσσα του σώματος.

Η θεματολογία ήταν κυρίως θρησκευτική και η αναπαράσταση ήταν η δύναμη των θεών και η μάχη των ανθρώπων για επιβολή, εξουσία, επικράτηση με κάθε κόστος. Η φύση ήταν ένα στοιχείο που προσπαθούσαν να χρησιμοποιήσουν για να διδαχθεί το κοινό την ισορροπία και την αγάπη. Η λατρεία για την φύση φαίνεται σε πολλά λογοτεχνικά έργα της εποχής.

Ο ινδικός χορός και κατ’ επέκταση το ινδικό θέατρο είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ινδικής κουλτούρας αλλά και παράδοσης μέχρι και σήμερα, περνώντας από γενιά σε γενιά. Το αρχαίο ινδικό θέατρο ονομαζόταν σανσκριτικό. Αυτό το είδος θεάτρου άκμασε την περίοδο που η Ινδία βρισκόταν σε περίοδο ειρήνης. Τα θεατρικά αυτά ήταν υπό μορφή ύμνων, ενώ την περίοδο αυτή γράφτηκαν αρκετά έργα.

Η Kutiyattam είναι το είδος του αρχαίου ινδικού θεάτρου που σώζεται μέχρι και σήμερα και η γενέτειρά της είναι η Κεράλα. Το συγκεκριμένο είδος θεάτρου είναι αναγνωρισμένο από την UNESCO, ενώ αναβιώνουν μέσα από αυτό λαϊκές ιστορίες και παρατηρούμε ότι η έκφραση και η συνεχής κίνηση των ματιών είναι χαρακτηριστική και σε πλήρη συγχρονισμό με τις κινήσεις του σώματος. Τα κοστούμια είναι πάρα πολύ πλούσια και οι ηθοποιοί πρέπει να παρακολουθούν τα μαθήματα αυτά με πλήρη προσήλωση και πειθαρχία για περίπου δέκα με δεκαπέντε χρόνια, ενώ η τελειοποίηση μιας παράστασης από έναν ηθοποιό μπορεί να κρατήσει ακόμα και σαράντα μέρες.

Με την κατάκτηση από το Ισλάμ, το σανσκριτικό Θέατρο αντιμετώπισε την πλήρη παρακμή, αφού απαγορευόταν η κάθε θεατρική παράσταση όπως και τα λογοτεχνικά Θεατρικά έργα. Αργότερα και αφού η Ινδία έγινε βρετανική αποικία βλέπουμε ότι ξεκινά να δραστηριοποιείται όλο και περισσότερο μέσα από το θέατρο, ενώ παράλληλα γίνεται και πιο γνωστό το είδος θεάτρου σε ολόκληρη την ήπειρο.

Έτσι λοιπόν αρχίζει ο καλλιτεχνικός κόσμος να εκφράζεται μέσα από την πολυδιάστατη επιρροή των ιστορικών γεγονότων και να εκφράζεται μέσα από τις τοπικές τους διαλέκτους εναντίον της αποικιοκρατίας. Η απόφαση των βρετανικών αρχών ήταν το Ινδικό Θέατρο να απαγορευτεί. Μετά την απελευθέρωση της Ινδίας από τους Βρετανούς, ο καλλιτεχνικός κόσμος αρχίζει και εκφράζεται ελεύθερα μέσα από το Θέατρο και την λογοτεχνία και αναβιώνουν παραδοσιακά έργα που είχαν ξεχαστεί.

Αυτό το είδος του θεάτρου δε βασίζεται τόσο στα σκηνικά λόγω των οικονομικών δυσχερειών, αλλά στον χορό, την κίνηση και την μουσική ενώ αποκαλείται ως τέχνη των ανθρώπων. Ο θεατρικός χορός γνωρίζει μεγάλη αποδοχή στις χώρες της Δύσης, ονομάζεται Μπαράτα Νατυαμ και προσφέρει ευεργετικές ιδιότητες σε σώμα και πνεύμα, αφού εναρμονίζει τις κινήσεις και χαρίζει την ισορροπία με την συνεχή εξάσκηση.

Λόγω της συνεχόμενης κίνησης σε ολόκληρο το σώμα, έχει ως αποτέλεσμα να βελτιώνει το αναπνευστικό και το νευρικό σύστημα, να ενδυναμώνει την καρδιά, να τονώνει το σώμα και να προσφέρει πνευματική και νοητική διαύγεια.

Ανακαλύπτοντας την Σκάλα του Μιλάνου

Η Σκάλα του Μιλάνου κατασκευάστηκε το 1778 με εντολή της αυτοκράτειρας Μαρίας Θηρεσίας για να αντικαταστήσει το θέατρο Regio Ducale, το οποίο καταστράφηκε από πυρκαγιά το 1776. Το θέατρο κτίστηκε στην θέση της εκκλησίας Santa Maria della Scala, δίνοντας το όνομά της στην γνωστή όπερα της Σκάλας του Μιλάνου.

Η Σκάλα του Μιλάνου είναι Νεοκλασικής αρχιτεκτονικής και έχει χωρητικότητα 2.030 θέσεων. Ενώ η αρχιτεκτονική εξωτερικά δεν εντυπωσιάζει, εσωτερικά είναι από τα πιο λαμπερά θέατρα που ακόμα και σήμερα κάνει υπερήφανους τους Ιταλούς με την αρχιτεκτονική, την ακουστική του και τα μεγάλα έργα που ανέβηκαν και ανέδειξαν τα σημαντικότερα ταλέντα στην Ευρώπη.

Στη διακόσμηση του Θεάτρου κυριαρχεί το χρυσό χρώμα και το κόκκινο βελούδο. Η εργονομία του χώρου αφήνει το βλέμμα του θεατή να παρακολουθεί το έργο στη σκηνή ανεμπόδιστα. Το θέατρο είναι σαν ημικύκλιο και τα θεωρία του προσδίδουν την μεγαλοπρέπεια και την αίγλη της εποχής. Οι αρχιτέκτονες που ανέλαβαν το έργο της κατασκευής ήταν οι Pietro Marliani, Pietro Niosetti Antonio και Giuseppe Fe, ενώ το σχέδιο το επιμελήθηκε ο αρχιτέκτονας Τζιουζέπε Πιερμαρίνι. Η πρώτη παράσταση που ανέβηκε ήταν του Antonio Salieri, η όπερα L’ Europa Riconosciuta.

Το Θέατρο της Σκάλας του Μιλάνου γνώρισε την μεγαλύτερη αποδοχή. Κατά την διάρκεια του Μεσοπολέμου, μεγάλες προσωπικότητες του καλλιτεχνικού κόσμου έδωσαν το παρόν με τα θεατρικά τους έργα όπως ο Βέρντι, ο Μπενίνι και πολλοί άλλοι. Κατά την διάρκεια του Β Παγκοσμίου Πολέμου το Θέατρο κατέρρευσε από βομβαρδισμούς και αναστηλώθηκε το ίδιο χρονικό διάστημα, ενώ με την λήξη του πολέμου έγιναν και τα εγκαίνια.

Η πολυπλοκότητα της αρχιτεκτονικής της ήταν μεγάλη, ενώ στην προσπάθεια να την ξαναχτίσουν με τα αρχικά πρότυπα χρησιμοποίησαν υλικά που ήταν διαθέσιμα την περίοδο εκείνη, με αποτέλεσμα να μην έχει την ακουστική του αρχικού θεάτρου. Αυτή η ατυχής συγκυρία που παρουσιάστηκε ξεπεράστηκε σύντομα και αργότερα διορθώθηκε. Η μοναδική επιπλέον παρέμβαση που υπέστη η Σκάλα του Μιλάνου κατά την κατασκευή της είναι οι επιπλέον θέσεις για το κοινό.

Η ακουστική του θεάτρου συγκαταλέγεται στις καλύτερες στον κόσμο ακόμα μέχρι και σήμερα. Η εντυπωσιακή Σκάλα του Μιλάνου στο εσωτερικό της είναι ένα Μουσείο, μνημείο της τέχνης ,έχοντας μέσα πολλά μουσικά όργανα της εποχής και πάρα πολλούς πίνακες των καλλιτεχνών που άφησαν εποχή και μεγάλη ιστορία στο πέρασμά τους από το μοναδικό αυτό Θέατρο. Μέσα σε αυτό θα βρείτε και τον πινάκα της Μαρίας Κάλλας.

Στο θέατρο θα βρείτε και βεστιάριο με τα κουστούμια που έχουν δωρίσει οι καλλιτέχνες από τις παραστάσεις τους. Σήμερα στους χώρους του θεάτρου διοργανώνονται σεμινάρια για όπερα και κλασικό χορό, ενώ απευθύνεται και σε μικρές ηλικίες. Εάν κάποιος επισκέπτης θα ήθελε να δει από κοντά την Σκάλα του Μιλάνου, τότε μπορεί να ξεναγηθεί σε όλους τους χώρους της.

Η Σκάλα του Μιλάνου φιλοξένει μέχρι και σήμερα μεγάλες παραστάσεις. Θα ήταν καλό τα εισιτήρια και οι θέσεις να κατοχυρωθούν ακόμα και αρκετούς μήνες νωρίτερα, αφού η ζήτηση είναι μεγάλη. Το Μιλάνο δεν είναι τυχαία η πόλη που έχει πολλούς φανατικούς επισκέπτες που την επισκέπτονται με μεγάλη συχνότητα, αφού λατρεύουν την αρχιτεκτονική αλλά και την τέχνη σε κάθε της έκφανση.

Μια νοσταλγική αναδρομή στο Θέατρο Σκιών

Μια αναδρομή στα Θέατρα Σκιών μας ταξιδεύει πίσω στις χώρες της Ασίας, όπως είναι η Ταϋλάνδη, η Κίνα, η Ινδία. Η κάθε χώρα ξεχωριστά ξεδιπλώνει την ιστορία της, οδηγώντας τον λαό να αποζήτα την παρουσία των ηρώων της τότε εποχής, μυθικών αλλά και πραγματικών, ημίθεων και θνητών μέσα από τα Θέατρα Σκιών.

Το οδοιπορικό των Θεάτρων σκιών μας πηγαίνει στην Άπω Ανατολή και πολύ αργότερα στις χώρες της Βαλκανικής και της Μεσογείου. Τα πρώτα δείγματα βρίσκονται στην Ινδία και απεικονίζονται με στοιχεία από ήρωες του έπους Μαχαμπαράτα, που απεικονίζει την μάχη μεταξύ των ανθρώπων για εξουσία.

Αργότερα, το Θέατρο σκιών στην Κίνα αναπαριστούσε καταστροφικά γεγονότα με την μορφή σκιάς σε έναν σκοτεινό χώρο. Το κινέζικο Θέατρο σκιών ήταν εκείνο που εξέλιξε την τέχνη, δίνοντας έμφαση στην χαρακτική, την μουσική, αργότερα την μίμηση αλλά και την ζωγραφική, δίνοντας με αυτό τον τρόπο την σημερινή γνώριμη μορφή του Θεάτρου σκιών.

Το Θέατρο σκιών χρησιμοποιήθηκε ως εκπαιδευτικό μέσο σε μαθητές, ενώ στην Αίγυπτο είχε την μεγαλύτερη αποδοχή από τον κόσμο. Σε κάθε χώρα οι πηγές που αντλούσαν τα έργα προέρχονταν πάντα από τις καταβολές κάθε κοινωνίας ξεχωριστά.

Η δημιουργία των λαϊκών ηρώων δεν άφησε το Βυζάντιο ανεπηρέαστο, αφού αντικατοπτριζόταν σε αυτούς η θρησκευτική υπόσταση αλλά και η καθημερινή ζωή των απλών πολιτών στην Κωνσταντινούπολη με την ονομασία Βυζαντινός μίμος. Σε αναφορές φαίνεται πως η Οθωμανική αυτοκρατορία θεωρούσε κατώτερη τέχνη το Θέατρο σε σχέση με άλλες τέχνες όπως ήταν η ποίηση ή η πεζογραφία, καθώς επίσης υπήρχαν θρησκευτικοί περιορισμοί αφού δεν επιτρεπόταν η μίμηση σε υπαρκτά πρόσωπα. Έτσι λοιπόν το Θέατρο περιοριζόταν στα λαϊκά στρώματα και απαρτίζονταν κυρίως από Έλληνες, Εβραίους αλλά και Αρμένιους που ζούσαν τότε στην περιοχή.

Με την κατάκτηση της περιοχής από τους Τούρκους, ο Βυζαντινός μίμος έγινε φιγούρα του Θεάτρου Σκιών ενώ άρχισε η διάδοσή του στις χώρες των Βαλκανίων. Χρησιμοποιήθηκαν οι λαβίδες που στηρίζονταν οι ήρωες και χρησιμοποιούσαν οι καραγκιοζοπαίχτες πίσω από ένα ζωγραφισμένο πανί, ενώ πολλές φορές υπήρχε ζωντανή ορχήστρα και το πανί φωτιζόταν από την πίσω πλευρά.

Με την απελευθέρωση από τους Τούρκους το 1830 οι Έλληνες καραγκιοζοπαίχτες άρχισαν να δίνουν παραστάσεις σε πολλές περιοχές ανά την χώρα. Ο λαός όμως δεν μπορούσε να προσαρμοστεί και να ταυτιστεί με ήρωες άλλων χωρών. Γι’ αυτό και ήταν απαραίτητη η εξέλιξή τους για να προσαρμοστούν στην ελληνική πραγματικότητα.

Η φτώχεια, η ανέχεια, η πείνα ενίσχυαν την ανάγκη των πολιτών να σαρκάζουν την καθημερινότητά τους μέσα από το Θέατρο σκιών. Οι οικογένειες έσπευδαν να θαυμάσουν από κοντά τον φτωχό τους ήρωα που πάντα έβρισκε τρόπους να επιβιώσει μέσα από αστεία γεγονότα, ενώ όταν χρειαζόταν ύψωνε το ανάστημά του στην εξουσία προσπαθώντας να βρει τον τρόπο να ζήσει τον εαυτό του αλλά και την οικογένειά του.

Οι χαρακτήρες που προσαρμόστηκαν στα ελληνικά δεδομένα είχαν φιγούρες από πολλές περιοχές της Ελλάδας: ο Νιόνιος από την Ζάκυνθο, ο μπάρμπα Γιώργος από την Ρούμελη, ο Μανούσος από την Κρήτη κ.α.

Όλοι τους συνέβαλαν στην ηθική υποστήριξη των πολιτών, ενώ πολλοί καραγκιοζοπαίχτες έμειναν στην ιστορία συμβάλλοντας με τον τρόπο αυτό στην λαϊκή παράδοση.

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας είναι από τα πιο μοντέρνα θεατρικά σύνολα στον κόσμο. Αρχικά η τέχνη αυτή εμφανίστηκε στην Κίνα, όταν ακόμα το Θέατρο Σκιών ήταν σε πρώιμη κατάσταση.

Η διαδικασία της αναπαράστασης ενός έργου την περίοδο αυτή γινόταν από ηθοποιούς που χρησιμοποιούσαν μαύρο πανί από βελούδο σαν φόντο και ο μόνος φωτισμός αποτελούνταν από κεριά, ενώ και οι ίδιοι ήταν ντυμένοι στα μαύρα και κρατούσαν φωτεινά αντικείμενα. Με αυτό τον τρόπο προήλθε η ονομασία Μαύρο Θέατρο.

Με αυτή την τεχνική έδιναν την αέρινη αίσθηση ότι τα αντικείμενα πετούσαν. Σε άλλες χώρες όπως στην Ιαπωνία υιοθέτησαν την ίδια τεχνική αλλά χρησιμοποιώντας μαριονέτες. Παρατηρούμε έτσι την εξέλιξη της αιώρησης με τα τεχνικά εργαλεία που είχαν εφεύρει και την μαγεία που πρόσφεραν στο κοινό επηρεασμένοι από την κινέζικη κουλτούρα.

Μέχρι εκείνη την στιγμή, όλα θεατρικά έργα παντού ήταν συνήθως εμπνευσμένα από την καθημερινότητα, την πολιτική ζωή αλλά και από τα ήθη και τα έθιμα κάθε τόπου σε όλες τις Θεατρικές ομάδες ανά τον κόσμο. Το Μαύρο Θέατρο ξεπέρασε την λογική αυτή που μέχρι τότε επικρατούσε και ανέδειξε τη μαγεία και την μυθική υπόσταση της τέχνης. Αψήφησε την βαρύτητα και οι ηθοποιοί έμοιαζαν να πετούν στην σκηνή, ταξιδεύοντας την φαντασία του θεατή σε πρωτόγνωρα συναισθήματα.

Η αέρινη αυτή φιλοσοφία της κίνησης από το πραγματικό στο φανταστικό έγινε απόλυτα αποδεχτή από τις ευρωπαϊκές πόλεις. Αργότερα ξεχάστηκε και για αρκετούς αιώνες σταμάτησε να προωθείται ως τρόπος καλλιτεχνικής έκφρασης. Πριν από σαράντα πέντε περίπου χρόνια βρήκε μόνιμο καταφύγιο στην Πράγα, όπου φιλοξενεί δέκα θέατρα που ασχολούνται με το συγκεκριμένο είδος της τέχνης με την ονομασία Μαύρο Θέατρο της Πράγας.

Η εξέλιξη του Μαύρου Θεάτρου ήταν ραγδαία, ενώ η αποδοχή του κοινού την ανέδειξε και την έχει ακόμα ως πρώτη επιλογή για την ψυχαγωγία του. Τώρα πλέον υπάρχουν πολλές θεατρικές ομάδες που εκπροσωπούν το είδος αυτό, ενώ βάζουν προσθήκες προσφέροντας φαντασμαγορικά θεάματα σε κάθε απαιτητικό κοινό. Η καθεμιά από αυτές προσπαθεί να περάσει την τέχνη σε άλλη διάσταση, αφήνοντας το αποτύπωμά της για την επόμενη γενιά καλλιτεχνών.

Οι καλλιτέχνες χρησιμοποιούν ακόμα το μαύρο βελούδο και οι χορευτές ηθοποιοί κάνουν ακόμα πιο φαντασμαγορικό το θέαμα κρατώντας black light, για να δώσουν μέσα από σχηματισμούς την μορφή της κάθε ιστορίας που αφηγούνται με τις κινήσεις τους. Ουσιαστικά οι φιγούρες τους εμφανίζονται και πολλές επίσης στιγμές δίνουν την αίσθηση ότι είναι αόρατα όντα που ξαφνιάζουν τον θεατή που δεν ξέρει τι να περιμένει.

Πάρα πολλές ομάδες κάνουν περιοδείες σε όλο τον κόσμο, προσφέροντας μοναδικό θέαμα κάθε φορά. Οι ανθρώπινες σκιές εξιτάρουν την φαντασία και γεννούν συναισθήματα θαυμασμού. Το Μαύρο Θέατρο είναι ό, τι πιο πρωτότυπο μπορεί να συναντήσει κάποιος στον χώρο της τέχνης, ενώ η χρήση της παντομίμας ταξιδεύει το κοινό σε άλλες εποχές. Η παράδοση που ταξίδεψε από την μακρινή Κίνα στην Ευρώπη οφείλει την ύπαρξή της μέχρι σήμερα στον Jiri Srnec που ανέδειξε την παραδοσιακή τέχνη σε όλο τον κόσμο και ενέπνευσε πολλούς καλλιτέχνες να την αγαπήσουν και να την συνεχίσουν μέχρι και σήμερα.

Το Μαύρο Θέατρο της Πράγας συνδέει το παρελθόν με το μέλλον, προσφέροντας την μαγεία στην σύγχρονη τέχνη χωρίς να αφήνει να ξεχαστούν οι ρίζες της μέσα στον χρόνο.

Το εξαιρετικό Θέατρο Νο

Το θέατρο Νο ξεκινάει από την Ιαπωνία τον 14ο αιώνα. Είναι μια αναπαράσταση δράματος που αντλείται από τη Θρησκευτική επιρροή της εποχής σε πιο αυστηρά μέτρα, καθώς και μέσα από αυτή συνδέεται μελλοντικά στην σύγχρονη τέχνη και η αρχαία τραγωδία.

Την εποχή εκείνη η κωμωδία όσο και το δράμα είναι σε άνθιση, ενώ οι παραστάσεις του Θεάτρου Νο μελλοντικά έχουν απήχηση και εκτός των συνόρων. Το Θέατρο Νο αντιπροσωπεύει την Δραματική Τέχνη στην Ιαπωνία. Οι συντελεστές του χρησιμοποιούν περίτεχνες μάσκες ζωγραφισμένες στο χέρι, ενώ οι ηθοποιοί ήταν όλοι άντρες. Η λέξη Νο στα Ιαπωνικά σημαίνει χάρισμα και έχει σαν βάση την κουλτούρα της Ιαπωνίας, χρησιμοποιώντας και τα στοιχεία της φύσης.

Οι μάσκες αντικαθιστούν τις εκφράσεις του προσώπου του ηθοποιού, ενώ ανάλογα με την κίνηση το κοινό εισπράττει κι αντιλαμβάνεται το συναίσθημα. Τα έντονα χρώματα στα σκηνικά κυριαρχούσαν και το τελετουργικό ήταν αυστηρό, συνεχίζοντας με τον ίδιο τρόπο την παράδοσή του μέχρι σήμερα. Η βεντάλια είναι το απαραίτητο αντικείμενο στα χέρια του ηθοποιού και τα κοστούμια είναι φτιαγμένα από μετάξι, αριστουργηματικά κεντημένα με έντονα χρώματα.

Το στοιχείο που κυριαρχεί σε όλες τις παραστάσεις είναι η Βελανιδιά που συμβολίζει την ένωση των τριών κόσμων, δηλαδή τον κόσμο στην επιφάνεια της γης, τον αόρατο κόσμο πάνω από αυτή, αλλά και την ύπαρξη της ζωής στον κάτω κόσμο. Οι ρίζες του δέντρου συμβολίζουν την παράδοση ως την βάση για την επιβίωση του ανθρώπου και στα κλωνάρια ο βλαστός την επόμενη γενιά. Έτσι, σε κάθε παράσταση Νο η Βελανιδιά είναι ο συμβολισμός που δίνει την παρουσία του στην σκηνή.

Οι πολεμικές τέχνες αλλά και η μουσική είναι τα κύρια χαρακτηριστικά που δίνουν την αίσθηση που χαρίζει το θρησκευτικό τελετουργικό μέσα από την φιλοσοφία και την κίνηση. Οι κινήσεις είναι αργές και η ομιλία σταθερή, ενώ ο λόγος πιο κοφτός.

Η πορεία του σε βάθος χρόνου μεταβάλλεται, αφού επηρεάζεται άμεσα από τις πολιτικές εξελίξεις σε κάθε χρονική στιγμή. Σήμερα υπάρχουν πέντε ομάδες θεάτρου Νο που αντιπροσωπεύουν την κάθε εποχή, μέσα από την οποία εξελίχθηκε η τέχνη του. Αρχικά οι παραστάσεις ανέβαιναν σε ανοιχτούς χώρους που ήταν κατασκευασμένοι συμφώνα με την Ιαπωνική αρχιτεκτονική. Στην πιο σύγχρονη Ιαπωνία, τα Θεατρικά Νο μπορεί να τα απολαύσει το κοινό και σε κλειστούς χώρους.

Η δομή της τέχνης του Νο έχει κοινά χαρακτηριστικά με εκείνες του αρχαίου δράματος, με το χορό να κάνει αισθητή την παρουσία του στην σκηνή. Οι ηθοποιοί Νο ξεκινούν την εκπαίδευσή τους από πάρα πολύ μικρή ηλικία με πειθαρχία, ενώ πολλοί χαρακτηρίζουν τη ζωή τους ως ασκητική με στόχο να φτάσουν στην μετουσίωση της τέχνης αυτής.

Το θέατρο Νο ακόμα και σήμερα έχει φανατικούς υποστηρικτές στην Ιαπωνία, που προωθούν την τέχνη σε πολλές χώρες της Δύσης. Στη χώρα μας η τέχνη του Θεάτρου Νο έχει εμπνεύσει πολλούς σκηνοθέτες, που την συνδυάζουν προσαρμόζοντας πολλές αρχαίες τραγωδίες, πάντα με την συμβολή των ειδικών της ιδιαίτερης αυτής τέχνης.

Η Ιαπωνική κουλτούρα συνδέεται με την Ελληνική, αφού οι δύο λαοί είχαν πολλά κοινά γνωρίσματα στην παράδοση, τα ήθη και κυρίως στους άγραφους νόμους, που οι κοινωνίες ακολουθούσαν με ευλάβεια και υποστηρίζονταν από τους θεσμούς της εποχής, εκφράζοντάς τους μέσα από το αρχαίο δράμα.

Θέατρο Καμπούκι στην Ιαπωνία

Το θέατρο και η τέχνη διαφέρουν στην Ιαπωνία από εποχή σε εποχή. Πολλά από τα είδη του θεάτρου αποτελούν την συνέχεια από άλλες θεατρικές τέχνες που ξεκίνησαν σε προηγούμενους αιώνες και βρήκαν την ανταπόκριση του κοινού, ενώ διατηρούνται έως σήμερα σαν τη βάση για την κλασική παιδεία στη χώρα.

Τον 17ο αιώνα έκανε την εμφάνισή του το Θέατρο Καμπούκι. Σε αντίθεση με άλλα θεατρικά κινήματα της εποχής, το Καμπούκι αποτελούνταν από γυναίκες. Η μάσκα πλέον καταργείται και στην θέση της μπαίνουν τα έντονα χρώματα και το μακιγιάζ, καλύπτοντας την επιφάνεια του δέρματος στο πρόσωπο. Με αυτή την τεχνική δημιουργείται μία φυσική μάσκα, κάνοντας τις εκφράσεις του ηθοποιού αρκετά πιο έντονες.

Η θεατρική αυτή τέχνη, ενώ βρήκε την αποδοχή του κοινού, απαγορεύτηκε εξαιτίας της απόδοσης των θεατρικών έργων από γυναίκες. Η αιτία της απαγόρευσης προήλθε από την στρατιωτική παρέμβαση του καθεστώτος, αφού η ιδρύτρια του Καμπούκι, Izumo no Okuni, ήταν χορεύτρια σε ιερά και αυτό ήταν ανάρμοστο για την εποχή.

Το όνομα Καμπούκι, διαβάζοντας την σημασία του πάντα από αριστερά προς τα δεξιά, σημαίνει τραγούδι, χορός, ικανότητα. Είναι ένα θέατρο πρωτοποριακό για την εποχή του, αναπαριστώντας ήρωες που ήταν κόντρα στα πρότυπα της εποχής, ενώ ο τρόπος ζωής τους ήταν μη αποδεκτός από το σύνολο της κοινωνίας και πλέον οι ηθοποιοί ακόμα και για τους γυναικείους ρόλους είναι άντρες.

Οι μοντέρνοι χαρακτήρες περνούν στο κοινό τον πραγματικό τρόπο ζωής που βίωνε μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας, με αποτέλεσμα η εκκεντρικότητα των ηρώων να ταράξει τα δεδομένα της θεατρικής τέχνης, που υπερίσχυε μέχρι εκείνη την στιγμή. Τα περίεργα, μοντέρνα μαλλιά και ρούχα αλλά και οι συγκρούσεις συμμοριών ως θεματολογία ήταν τα κύρια χαρακτηριστικά των θεατρικών αυτών έργων.

Τα κοστούμια ήταν πιο πλούσια και περίτεχνα ραμμένα και έχουν μείνει στην ιστορία του Ιαπωνικού Θεάτρου ως τα πιο ακριβά. Η σκηνή ήταν ακόμα μεγαλύτερη από το συνηθισμένο, ενώ εκτεινόταν προς το κοινό ένας κεντρικός διάδρομος. Η τεχνική των σκηνικών εξελίσσεται και για πρώτη φορά έχουμε την κινούμενη σκηνή που εντυπωσιάζει, ενώ ανάλογα με το έργο μεταφέρονται προς το μέρος των θεατών ή περνάει το έργο εναλλάσσοντας τα σκηνικά από την πρώτη σκηνή στην επόμενη.

Η τεχνική αυτή εμπνεύστηκε από τους δημιουργούς του Θεάτρου Καμπούκι και πέρασε αργότερα και στα σύγχρονα θέατρα του Δυτικού κόσμου. Το θέατρο Καμπούκι πρόσθεσε φαντασμαγορικά ακροβατικά αλλά και την αίγλη σε σκηνικά που ήταν το εφαλτήριο για τις υπέρλαμπρες παραγωγές του μέλλοντος από άκρη σε άκρη στον καλλιτεχνικό κόσμο.

Τα στοιχεία των κλασικών έργων διασκευάζονται και εξελίσσονται, ενώ πολλά έργα αργότερα εμπνέονται από την εποχή του Θεάτρου Νο αλλά και από το κουκλοθέατρο παλαιότερων εποχών.

Η λαμπερή εποχή του Θεάτρου Καμπούκι συνεχίζεται μέχρι και σήμερα, ενώ αποτυπώνεται και στον σύγχρονο κινηματογράφο της Ιαπωνίας αλλά και σε γνωστές παραγωγές της Δύσης. Η παράδοση των Θεατρικών κινημάτων βρίσκεται σε πλήρη άνθιση και η ευρηματικότητά τους έχει επηρεάσει πολλές μορφές τέχνης που αποτυπώνονται στην χαρακτική, στην ζωγραφική αλλά και στα λογοτεχνικά έργα.

Το θέατρο Καμπούκι δίνει την σκυτάλη σε επόμενες γενιές, διατηρώντας την παράδοση της τέχνης, δημιουργώντας καινούργια Θεατρικά κινήματα επηρεασμένα από αυτό, με πρωτοπόρα στοιχεία.

Ψυχολογία και Θέατρο

Οι καλές τέχνες είναι ο τρόπος έκφρασης της ψυχής και του νου. Ο τρόπος αυτός βοηθάει μέσα από την καλλιτεχνική φύση να βρεθεί λύση στα προβλήματα της καθημερινότητας αλλά και πολλές φορές να ανακαλύψουμε πτυχές του εαυτού μας και να εξελιχθούμε μέσα από αυτές.

Η ζωγραφική, το θέατρο και ο χορός αποτελούν τη δημιουργική έκφραση που μας περνάει σε επίπεδα αυτογνωσίας αλλά και μεγαλύτερης κατανόησης των κοινωνικών ρευμάτων της εποχής, που συνεχώς μεταμορφώνεται και εξελίσσεται μέσα στους αιώνες. Μας βοηθούν να καταλάβουμε το παρελθόν, τις ρίζες μας αλλά και να διορθώσουμε τα κακώς κείμενα, καθώς πολλές φορές η επανάσταση αρχίζει από την τέχνη αλλά και αποτυπώνεται σε αυτή.

Η πρώιμη μορφή θεάτρου αναπαριστάται με τρόπους πρωτόγνωρους για την ανθρωπότητα και εκφράζει την ανάγκη της μάζας να σαρκάσει, να διακωμωδήσει αλλά και να διδαχθεί άγραφους νόμους, οι οποίοι είναι η βάση μιας κοινωνίας. Μέσα από αυτήν την ανάγκη γεννάται η κωμωδία και το δράμα σε όλη την ανθρωπότητα, όπως και η γραφή θεατρικών έργων που στην συνέχεια γίνεται το απαραίτητο εργαλείο για την μεταφορά στην σκηνή.

Στην πορεία της εξέλιξης της τέχνης του θεάτρου, βλέπουμε ότι η κάθε χώρα αρχικά βάζει στοιχεία θρησκευτικά με την συμμετοχή λίγων ηθοποιών. Ταυτόχρονα να δίνει έμφαση στα κουστούμια και στα σκηνικά. Η εξέλιξη των σκηνικών έχει την σφραγίδα των επόμενων γενεών που εφευρίσκουν τεχνοτροπίες αλλά και μεθόδους τεχνικές που είναι η βάση του σύγχρονου θεάτρου.

Το θέατρο έχει άμεση σύνδεση με την ψυχολογία και την κατανόηση των αντιδράσεων σε μια κοινωνία, αποτυπώνοντας την κάθε εποχή, τα ήθη και τα έθιμα και τον τρόπο με τον οποίο οι ακραίες συμπεριφορές μπορούν να γίνουν πιο κατανοητές από τα μέλη μιας κοινωνίας. Το σίγουρο είναι ότι ο ηθοποιός πρέπει να έχει απελευθερωθεί από τα δικά του προσωπικά χαρακτηριστικά για να κατανοήσει και να εκφράσει τον χαρακτήρα του ρόλου που έχει αναλάβει να ανακαλύψει.

Το θέατρο βοηθάει πάρα πολύ ανθρώπους που έχουν δυσκολία να εκφράσουν τα δικά τους συναισθήματα, όπως και να τα κατανοήσουν σε πολλές περιπτώσεις. Η τεχνική αυτής της τέχνης είναι πολυσύνθετη, αφού η ψυχή του ανθρώπου και η συμπεριφορά του εξαρτάται από τα ερεθίσματα που δέχεται από το περιβάλλον και από τον τρόπο που τα αναλύει, έτσι ώστε να τα κατανοήσει.

Σε αυτό το σημείο το θέατρο τον βοηθά να ξεδιπλώσει τις ανησυχίες του, να εξωτερικεύσει τα άγχη του, αλλά και να μπορέσει να διευρύνει τους πνευματικούς ορίζοντές του μέσα από την αυτογνωσία. Το θέατρο δεν είναι μόνο για ενήλικες που προσπαθούν να βελτιώσουν και να κατανοήσουν τον εαυτό τους, αλλά και για παιδιά.

Είναι πολύ χρήσιμο τα παιδιά να μπορέσουν να αναγνωρίσουν τα συναισθήματά τους και να τα εκφράζουν, έτσι ώστε η επικοινωνία τους με τους γονείς να γίνεται πιο εύκολη και εκείνα να βοηθούνται στην καθημερινότητά τους μέσα από αυτή την ενασχόληση.

Το θέατρο είναι ο καλύτερος τρόπος επικοινωνίας, δημιουργώντας με αυτό τον τρόπο αυτοπεποίθηση στον ενήλικα αλλά και στα παιδιά για να αντιμετωπίζουν την καθημερινότητά τους με σιγουριά. Η ψυχολογία συστήνει την ενασχόληση με το Θέατρο ανεπιφύλακτα, γιατί βοηθάει στην κατανόηση των συναισθημάτων αλλά και των εννοιών, σε ενήλικες αλλά και σε παιδιά.

Ηρώδειο: Η διαχρονική παρουσία ενός εξαιρετικού θεάτρου

Στην Αθήνα του 21ου αιώνα, πολλά κτίρια που έχουν διασωθεί μας δίνουν τα στοιχεία μας κληρονομίας που μεταφέρει την γνώση και την ιστορία μας, κάνοντας γνωστά τα επιτεύγματα των προγόνων μας μέχρι και σήμερα.

Μια βόλτα στο παλιό κέντρο της Αθήνας μας μεταφέρει σε εποχές που είναι στενά συνδεδεμένες με το σήμερα. Τα αρχαία μνημεία ολόγυρα στο χώρο αλλά και ο τρόπος που έχουν χρησιμοποιηθεί στο φυσικό περιβάλλον μας δίνουν την αίσθηση της γαλήνης και της ψυχικής ηρεμίας που πάντα αποζητούμε.

Το Νέο Μουσείο της Ακρόπολης στην οδό Διονυσίου Αεροπαγίτου κάτω από την σκιά του Παρθενώνα συνδέει την κλασική αρχιτεκτονική και την μοντέρνα επιρροή του Μπαουχάους που έχει επηρεάσει την μοντέρνα φόρμα. Το φυσικό περιβάλλον που στη νεοκλασική δομή στηριζόταν η αρχιτεκτονική της εποχής είναι παντού στην περιοχή, σαν ένα σταυροδρόμι πολιτισμών που πέρασαν αφήνοντας το αποτύπωμά τους.

Εκεί συναντάμε ένα επίτευγμα της αρχιτεκτονικής με ανυπέρβλητη αίγλη. Το Ωδείο Ηρώδου Αττικού που χρονολογείται κατά προσέγγιση ότι κτίστηκε τον 2ο αιώνα π.Χ. αποτελεί ένα εξαιρετικό παράδειγμα. Το όνομά του το πήρε από τον εμπνευστή του έργου, που το έφτιαξε προς τιμή της γυναίκας του Ρηγίλλης.

Η ιδέα της ανέγερσης του θεάτρου την εποχή εκείνη προήλθε από την κατάρρευση του ωδείου που υπήρχε στην αρχαία αγορά. Το σχέδιο του Θεάτρου είναι εμπνευσμένο από την αρχιτεκτονική της εποχής, δηλαδή από την ελληνορωμαϊκή αρχιτεκτονική. Είναι αμφιθεατρικό και η χωρητικότητά του ήταν για 5.000 άτομα. Το θέατρο αυτό είχε στο χώρο του αγάλματα και η στέγη του ήταν θολωτή, κατασκευασμένη με ξύλο από κέδρο και το πάτωμα είχε περίτεχνα ψηφιδωτά. Το δημιούργημα αυτό χρησιμοποιήθηκε την εποχή εκείνη κυρίως για μουσικές παραστάσεις.

Ήταν από τα πιο λαμπερά για την εποχή θέατρα, ενώ το κόστος για την κατασκευή του ήταν αρκετά υψηλό. Η ορχήστρα ήταν σε ημικύκλιο, ενώ η σκηνή βρισκόταν στο βάθος σε ύψωμα. Το Θέατρο Ηρώδειο φιλοξενεί ακόμα και σήμερα παραστάσεις υψηλών προδιαγραφών, όπως κλασικά θεατρικά έργα, όπερες και διεθνούς φήμης καλλιτέχνες αλλά και ακόμα γνωστά μπαλέτα όπως τα Μπολσόι κ.α.

Το Θέατρο καταστράφηκε με την επιδρομή των Ερούλων οι οποίοι συνέτριψαν πολλά αξιόλογα κτίσματα. Αργότερα χρησιμοποιήθηκε και ως οχυρό από τους συμμάχους κατά την πολιορκία της Ακρόπολης από τους Τούρκους. Η ανασκαφή του θεάτρου ξεκίνησε το 1857 και αργότερα κατά την αναστύλωσή του προστέθηκε το εξαιρετικής ποιότητας πεντελικό μάρμαρο. Οι καινούργιες προσθήκες έδωσαν μεγαλύτερη αίγλη στο θέατρο και μέχρι και σήμερα η τελική του μορφή δίνει την μεγαλοπρέπεια που αρμόζει στον χώρο αυτό. Το Ηρώδειο είναι ένα κομμάτι από τον πολιτισμό που επηρέασε και την αρχιτεκτονική κατασκευή σε πολλά άλλα θέατρα στην Ελλάδα, ενώ η επιρροή του προέρχεται από το θέατρο της Περγάμου, το οποίο αποτελεί χαρακτηριστικό δείγμα της Ελληνορωμαϊκής περιόδου που άκμαζε την εποχή εκείνη.

Το οικοδόμημα αυτό είναι μια σπουδαία κληρονομιά που ακόμα και σήμερα προάγει την Τέχνη, χαρίζοντας παραστάσεις απαράμιλλης καλλιτεχνικής αξίας και φιλοξενώντας κοινό από όλο τον κόσμο. Ακόμα και σήμερα η αίσθηση μιας παράστασης στο Ηρώδειο κάτω από το φεγγάρι του Αύγουστου είναι μια αξέχαστη εμπειρία για το κοινό αλλά και για τον καλλιτέχνη.

Η μαγεία του μιούζικαλ

Το μιούζικαλ είναι ένα συνονθύλευμα τέχνης που προέρχεται από το Θέατρο, την μουσική και τον χορό. Είναι ένας συνδυασμός τεχνών που ξεκίνησε από το 1946 και μέχρι το 1960 βρισκόταν σε πλήρη άνθιση.

Οι ηθοποιοί έπρεπε να έχουν την κατάλληλη εκπαίδευση για να υπηρετήσουν το ιδιαίτερο αυτό καλλιτεχνικό δημιούργημα. Ενώ μέχρι και εκείνη την στιγμή βρισκόταν πρώτο στην επιλογή του κοινού, η ανάγκη της ψυχαγωγίας με κωμικά ρομαντικά και μουσικοχορευτικά στοιχεία το έκανε προσφιλές στο θεατρικό κοινό.

Τα στοιχεία της όπερας και οι υψηλές φωνητικές δυνατότητες που θα έπρεπε να είχαν οι καλλιτέχνες ήταν αποκλειστικά εξαρτημένα από την κλασσική παιδεία που πάντα ακολουθεί η σύγχρονη τέχνη με ευλάβεια και σεβασμό. Ο χορός, η μουσική και τα θεατρικά έργα ανέδειξαν ηθοποιούς που είναι ακόμα και τώρα ινδάλματα και παραδείγματα μελέτης για τους νέους ανερχόμενους καλλιτέχνες. Ο Φρέντ Αστέρ, η Τζίντζερ Ρότζερς και πολλοί άλλοι ηθοποιοί άφησαν το στίγμα τους με υπέροχες ερμηνείες στον κινηματογράφο αλλά και στην σκηνή.

Οι ηθοποιοί μέχρι εκείνη την εποχή περιορίζονταν καλλιτεχνικά σε κλασσικά αυστηρά μοτίβα. Το μιούζικαλ τους έδωσε την ευκαιρία να ξεδιπλώσουν το πολύπλευρο ταλέντο τους και να δώσουν μια άλλη διάσταση στο Θέατρο. Η εξέλιξη αυτή ήταν πολύ ευχάριστη, ενώ έγιναν ευρέως γνωστά από άκρη σε άκρη είδη χορών από την Αμερική που προβλήθηκαν μέσα από την πολύπλευρη κουλτούρα της χώρας, όπως για παράδειγμα οι κλακέτες.

Το θέατρο έγινε ακόμα πιο λαμπερό και πλέον η λέξη θέαμα παρέπεμπε πάντα σε πλούσια σκηνικά και κουστούμια πολύ ακριβά, εντυπωσιακό μακιγιάζ, πλούσια σκηνικά με εναλλαγές και συνολικά πάρα πολύ ακριβές παραγωγές, στο θέατρο αλλά και στον κινηματογράφο. Βλέπουμε ότι η αποδοχή του ήταν τεράστια και γι’ αυτό σε πολλές χώρες έγινε η πρώτη επιλογή ως είδος, από πολλούς επιχειρηματίες που με ευκολία χρηματοδοτούσαν τις υπέρλαμπρες αυτές παραγωγές.

Αν και η κουλτούρα ήταν διαφορετική σε κάθε χώρα όπως και τα ήθη της, αυτό δεν εμπόδισε την δημιουργία υπέροχων παραγωγών παγκοσμίως. Το μιούζικαλ σαν θεατρικό σενάριο είχε πάντα ως στόχο την ψυχαγωγία, με στοιχεία έντονα της κωμωδίας αλλά και πολλές φορές με τον ρομαντισμό και το δράμα με ευτυχή κατάληξη. Όλα μπορούσε κάποιος να τα περιμένει από τους ήρωες, γιατί η φαντασία δεν περιοριζόταν και όλα ήταν πιθανά. Έτσι η αγωνία κορυφωνόταν ευχάριστα.

Τα σενάρια πολλές φορές ήταν εμπνευσμένα από περιθωριακούς χαρακτήρες, που άλλες φορές κέρδιζαν τον αγώνα που έδιναν μέσα στην δίνη της εποχής τους αλλά και πάντα υπήρχε το ηθικό δίδαγμα και η ελπίδα να υπονοείται, ως μια απτή έννοια στην ζωή, σε κάθε θεατρικό.

Οι γρήγορές ατάκες, η φυσική μεγαλοπρέπεια και τα πλούσια σκηνικά έδιναν στους ηθοποιούς την επιπλέον λάμψη αλλά και οι θεατές ήταν καθηλωμένοι σε κάθε τους κίνηση πάνω στην σκηνή.

Μιούζικαλ όπως το West Side Story, Οι άντρες προτιμούν τις ξανθές, Rent, The Phantom of the Opera.κ.α. είναι μερικά από αυτά που έχουν επηρεάσει το θέατρο και την μουσική σκηνή. Το μιούζικαλ σήμερα συνεχίζει να κάνει δυναμική επιστροφή στην χώρα μας, ενώ κερδίζει ολοένα και περισσότερους θαυμαστές.

Το υπέροχο αυτό θεατρικό εγχείρημα έχει αφήσει παρακαταθήκη μελετών για τις επόμενες γενιές, ενώ πολύπλευρα ταλέντα βρίσκουν επιτέλους το καλύτερο είδος για να αναδειχθούν.

Badminton

Το Θέατρο Badminton είναι από τα πιο σύγχρονα Θέατρα στην χώρα, ενώ οι πόρτες του άνοιξαν για το κοινό το 2007. Ο χώρος είναι πολυμορφικός και είναι ακριβώς αυτό που έλειπε από την ελληνική θεατρική σκηνή και τον καλλιτεχνικό χώρο, που βοήθησε να παρουσιαστούν πάρα πολλά είδη θεάτρου με έμφαση στο μιούζικαλ.

Πολλές μεγάλες παραγωγές με καλλιτέχνες από όλο τον κόσμο φιλοξενούνται σε αυτόν τον ιδιαίτερο χώρο. Το σύγχρονο αυτό θέατρο έχει την αρχιτεκτονική ενός αρχαιοελληνικού θεάτρου. Είναι αμφιθεατρικά κατασκευασμένο με μεγάλους χώρους και η σκηνή είναι από τις μεγαλύτερες στην Αθήνα, ενώ η ακουστική του είναι άψογη αφού έχει στηριχθεί στην πιο σύγχρονη τεχνολογία.

Το θέατρο Badminton ανήκει στα Ολυμπιακά Ακίνητα και η πρώτη παράσταση που φιλοξένησε ήταν το Swan Lake του Matthew Bourne. Αργότερα ξένες υπερπαραγωγές όπως το Mamma Mia είχαν την απόλυτη αποδοχή του κοινού, φέρνοντάς το ακόμα πιο κοντά στο μιούζικαλ.

Το αποτέλεσμα ήταν να αφουγκραστεί ο καλλιτεχνικός χώρος ότι μια πάρα πολύ μεγάλη μερίδα του κοινού επιζητούσε το συγκεκριμένο είδος και να ξεδιπλώσει το ταλέντο των Ελλήνων ηθοποιών μπροστά στα μάτια ενός ευχάριστα ξαφνιασμένου κοινού.

Το Θέατρο Badminton είναι από τους πλέον αναγνωρισμένους χώρους που μπορεί επάξια να συναγωνιστεί άλλα ευρωπαϊκά Θέατρα. Η χωρητικότητά του φτάνει τις 2.430 θέσεις, ενώ ο χώρος διαθέτει αίθουσες και για συνέδρια. Σε περίπτωση μεγάλων συνεδρίων, η σκηνή μπορεί να γίνει και είσοδος υποδοχής για τους ομιλητές κ.α.

Επίσης, είναι σημαντικό να αναφέρουμε ότι υπάρχουν γραφεία διοίκησης αλλά και press room χωρητικότητας 70 ατόμων, γραφεία, διοίκησης, green room, καμαρίνια, ενώ το parking μπορεί να εξυπηρετήσει πάνω από 800 οχήματα. Το θέατρο Badminton είναι ένα πραγματικό στολίδι στην Αθήνα και δίνει στους καλλιτέχνες την ευκαιρία να εκφράσουν το ταλέντο τους, ανεβάζοντας παραστάσεις σπάνιες. Οι παραγωγές δε διαφέρουν και δεν έχουν τίποτα να ζηλέψουν τίποτα από τις μεγάλες και γνωστές παραγωγές του εξωτερικού.

Κατά την προετοιμασία των Ολυμπιακών Αγώνων στην Αθήνα το 2004, ο χώρος φιλοξενούσε το άθλημα Badminton και με την λήξη τους το ακίνητο μπήκε σε δημόσιο διαγωνισμό για μακροχρόνια μίσθωση, με αποτέλεσμα να περιέλθει στην προσωρινή κατοχή της εταιρείας Athens Badminton Cultural Development Α.Ε. για τα επόμενα 20 χρόνια. Η εταιρεία ανέλαβε και την πλήρη αναμόρφωση του χώρου, με αποτέλεσμα την δημιουργία αυτού του υπέροχου χώρου.

Το 2013 το θέατρο Badminton έλαβε τρεις τιμητικές διακρίσεις από το Υπουργείο Πολιτισμού, ενώ ακόμα και σήμερα ξεχωρίζει για την επιλογή των παραστάσεων που φιλοξενεί αλλά και τις προϋποθέσεις που πρέπει να ακολουθούν οι ενδιαφερόμενοι για να ανεβάσουν μια θεατρική παράσταση.

Ο χώρος διατίθεται και για σεμινάρια που μπορούν να παρακολουθήσουν οι ενδιαφερόμενοι επαγγελματίες του χώρου, ιδιαίτερα για μαθήματα που είναι απαραίτητο εργαλείο για την συμμετοχή τους σε μιούζικαλ.

Η πολιτιστική κληρονομία του Θεάτρου είναι μεγάλη, ενώ σίγουρα θα είναι ακόμα μεγαλύτερη τα επόμενα χρόνια, δίνοντας στις επόμενες γενιές την σκυτάλη να αναδείξουν και να εξελίξουν τις γνώσεις τους στα καλλιτεχνικά δρώμενα. Είναι ένα καλλιτεχνικό επιτυχημένο παράδειγμα που ανοίγει τους ορίζοντες και προσφέρει το θέαμα που για πολλά χρόνια έλειπε από το φιλοθεάμον κοινό. Οι παραστάσεις στο Θέατρο Badminton συνεχίζουν και ενθουσιάζουν ακόμα και τους πιο απαιτητικούς θεατές και κριτικούς.